string(29) "Sat, 16 Feb 13 14:00:00 +0100" string(10) "1361019600" string(29) "Sat, 16 Feb 13 14:00:00 +0100" string(10) "1361019600" July 2014 « O blog de Xabier P. doCampo
Inicio Bibliografía Enlaces
Blog
Biografía
Contacto
 

Sen dúbida, o acto máis sublime de amor que eu coñezo é contar unha historia.


JULY 2014


July, 2014
A ESCADA DE FUME (Conto)


Por mor dunha conversa cunha boa amiga dei en resucitar algúns contos que tiña por aí estrados en revistas e publicacións non venais e que nunca tiveran unha vida normal, aquela á que pode acceder calquera que merque un libro que os contivese. Son un bo mollo deles e seguramente foi iso o que me levou á decisión de poñer aquí un deles. Non sei se poñerei máis ou será o único, pero fágoo para lle dar vida, porque este levaba moitos anos oculto, a primeira versión é de decembro de 2003, a que aquí vou poñer de abril de 2004, e de outubro dese ano a única publicación que tivo e que foi unha tradución ao castelán nun libro de agasallo. A ilustración, a mesma que levaba cando se publicou. é, xaora, de Xosé Cobas.Vaia pois o conto como tributo a quen por aquí pasades algunha vez.

A ESCADA DE FUME


Sería un soño ou eu atopara verdadeiramente aquel libro e pasei dous días sen facer outra cousa que ler nel?
Non puido ser un soño, porque entón non se explica que os meus pais me estivesen buscando estes dous días, nin que chamen á policía, nin que esta me preguntase tantas veces o que nin eu sei: onde estiven?
Claro que de se tratar de algo real eu tería o libro ou, polo menos, sabería que foi del e non isto que me sucede, que tampouco non son capaz de lembrar onde pode estar.
Menos mal que agora me deixaron en paz por indicación dese estúpido psicólogo ao que me levaron, que non foi quen se se decatar de que non é que non recorde o que me sucedeu, o que ocorre é que non llo quero contar, porque non sei que foi aquilo. Pero desde logo que o recordo perfectamente.
Lembro como e a que hora saín de casa antonte, que fun a Almadecán, porque alí quedara con Brais, con Berta, con Bea e con Bieito. Cheguei antes ca eles e estiven na sección de libraría. Ao cabo dun intre, vin o libro. Estaba a uns dous ou tres metros, pero tiraba por min como só o fan os desexos irreprimíbeis. Achegueime e collino, nese momento o primeiro que se me veu á cabeza foi botar a andar cara á saída co libro na man. Pasei polo arco e comezou o chío. Botei a correr ouvindo detrás dos meus os pasos do garda de seguridade que me perseguía. Ollei atrás e vino. Cheguei á rúa e seguín a correr entre a xente que se arredaba para deixarme pasar. En pouco tempo estaba nas aforas, a cidade acabábase e ao mirar atrás xa ninguén me seguía. Procurei un lugar afastado onde sentar, porque ardía en desexos de abrir aquel libro que roubara, algo que non fixera nunca antes de daquela.
Comecei a ler, e ao pouco unha columna de fume xurdiu do libro. Elevábase ata as nubes e confundíase con elas. Non sei por que comecei a subir por aquela estraña escada de fume. Ao final había dous camiños e, sen pensalo, botei a andar por un deles.
Non dou lembrado canto tempo andei por aquel carreiro nin a paisaxe que se podía ver nas súas beiras, só me acordo do momento en que entrei naquel estraño lugar.
Era un inmenso xardín dunha beleza como nunca puiden imaxinar. Se o que define a un xardín son as plantas e as flores, alí estaban as máis fermosas coma se fosen dispostas polo máis capaz e sabio dos xardineiros. Pero tamén os animais, en especial os paxaros, parecían ser escolleitos para crear a máis bela e fantástica harmonía.
O lugar estaba atravesado por un gran número de vieiros que se entrecruzaban unha e outra vez ata o infinito, pero non se trataba dun labirinto, porque nunca te sentías desorientado ao andares por eles. 
Co libro sempre na man, percorrín durante un tempo aqueles camiños nos que me ía cruzando con persoas que andaban con rostro inexpresivo. Se algo reflectían aquelas caras era indiferenza, unha especie de rara ausencia que facía pensar que aquela xente era capaz de algo imposíbel: non pensaban en nada.
Sentei nunha pedra rodeada de fieitos e volvín abrir o libro. Pasei a páxina da cal saía a columna de fume, que seguía a chegar até as nubes, e continuei lendo. Así puiden saber que me atopaba no Xardín dos Desexos Cumpridos. Naquel lugar todo canto se pode desexar vese cumprido de contado. Esa era a razón da indiferenza que contemplara nos rostros: nada podían desexar, só podían ter.
 
Pensei que debía saír de alí canto antes. A última páxina do libro dicía que debía aproveitar o desexo de irme. De fuxir daquel lugar onde a paisaxe era fermosa e a vida triste. E así foi, antes que ningún outro desexo se apoderásese do meu corazón vinme ante dous camiños que discorrían paralelos e escollín o menos transitado.

Agora sei que é igual que sexa un soño ou non. Que exista o libro ou non. É igual que o Xardín dos Desexos Cumpridos sexa un lugar real ou non. Se existo eu, se agora sei algo que antes non sabía, entón todo sucedeu como volo contei.

Xabier P. DoCampo

Abril 2004




posted by Xabier, July 15, 2014 12:37 | permalink | Xeral

1 - 1 of 1


Meus pais


O tempo na Coruña / Alvedro


Esta web apoia á iniciativa dun dominio galego propio (.gal) en Internet


blog home



archive
MAY 2017
MARCH 2017
JANUARY 2017
NOVEMBER 2016
OCTOBER 2016
JUNE 2016
APRIL 2016
FEBRUARY 2016
JANUARY 2016
DECEMBER 2015
MAY 2015
MARCH 2015
FEBRUARY 2015
DECEMBER 2014
NOVEMBER 2014
SEPTEMBER 2014
JULY 2014
JUNE 2014
APRIL 2014
MARCH 2014
JANUARY 2014
DECEMBER 2013
MAY 2013
APRIL 2013
MARCH 2013
FEBRUARY 2013
JANUARY 2013
DECEMBER 2012
AUGUST 2012
JUNE 2012
MAY 2012
APRIL 2012
MARCH 2012
FEBRUARY 2012
DECEMBER 2011
OCTOBER 2011
APRIL 2011
MARCH 2011
DECEMBER 2010
NOVEMBER 2010
JULY 2010
JUNE 2010
MAY 2010
FEBRUARY 2010
OCTOBER 2009
JUNE 2009
MAY 2009
APRIL 2009
MARCH 2009
NOVEMBER 2008
SEPTEMBER 2008
AUGUST 2008
JULY 2008
MAY 2008
APRIL 2008
MARCH 2008
FEBRUARY 2008
JANUARY 2008
DECEMBER 2007
NOVEMBER 2007
OCTOBER 2007
SEPTEMBER 2007
MAY 2007
APRIL 2007
MARCH 2007
DECEMBER 2006
NOVEMBER 2006
OCTOBER 2006
SEPTEMBER 2006
JULY 2006
JUNE 2006
MAY 2006
APRIL 2006



:: A CHORIMA, A FLOR DAS NOSAS LETRAS
May 12, 2017
:: Ilusionista Martín Varela. SERENDIPIA
March 05, 2017
:: MIMOSAS un filme de Oliver Laxe
January 06, 2017
:: UNHA LEMBRANZA DAQUEL PRIMEIRO DE ANO DE 1959
November 26, 2016
:: UNHA ÚLTIMA CARTA
November 16, 2016






Diccionario da Real Academia Galega




Mandar a un/unha amigo/a



Para seguir este blog



administrador










| © 2006-2009 Xabier P. DoCampo |