Onte foi o segundo día en Bos Aires. A primeira hora da tarde, no acolledor espazo do Café Tortoni, ese lugar cheo do recordo persoal, artístico e literario de tantos homes e mulleres que por alí pasaron co propósito de se encontraren para se deixaren habitar pola palabra. Para debater sobre dos camiños da arte, sobre do destino do ser humano, sobre do devir dos tempos ou sobre do azaroso futuro dos múltiples pobos que dera orixe a vida de cada un deles, tocoume a min vivir a emoción de me encontrar con medio cento de galegos e galegas que alí se xuntan cada pouco para encher o seus corazóns, habitados de saudade, da palabra dos bos e xenerosos, de Rosalía, de Curros... Alí estivemos para falar con eles, Víctor Freixanes, MIguel Anxo Fernán-Vello, Xosé Cobas e máis eu. Só cando se está 
alí, no medio desas persoas, entendes o profundidade do sentimento da saudade, vendo como se fai sentimento dun ben perdido, que tantas veces, nunca se tivo verdadeiramente. Como te pode habitar, até posuirte e facer da túa vida un inacabábel camiño de regreso guiado por seres que xa só viven aposentados no teu corazón. Que son só unha presa de cinza chea de lembranzas e de pasos interrompidos.
alí, no medio desas persoas, entendes o profundidade do sentimento da saudade, vendo como se fai sentimento dun ben perdido, que tantas veces, nunca se tivo verdadeiramente. Como te pode habitar, até posuirte e facer da túa vida un inacabábel camiño de regreso guiado por seres que xa só viven aposentados no teu corazón. Que son só unha presa de cinza chea de lembranzas e de pasos interrompidos.Un pouco despois tócame vivir o goce de me encontrar con máis dun cento de galegos e galegas que -certamente que así estaba previsto pola 35 Feira do Libro de Bos Aires- coa súa presenza e a forza dos seus corazóns afervoados, converten calquera xornada nun Día de Galicia. Falamos Víctor Freixanes, Mª Rosa Lojo e o asinante deste lugar. 
Do conmovedor do momento abonda con contar unha mínima anecdota. Cando comeza a falar Víctor Freixanes, un home da primeira fila interrómpeo pedindo que, no nome da prensa arxentina, fale en castelán e inmediatamente é acalado polo unánime apupo dos presentes que manifesta a inequívoca vontade de que o acto continúe a se desenvolver en galego, e fano entre os seus “vós”, “continuá en gallego”, “callate”, etc. Que tomen nota en Galicia os patufos desleigados que comenzan discursos a dicir que falaran en castelán porque no medio dos centos ou miles de ouvintes galegos, hai un que non entende o galego porque é de fóra.Foi un acto cheo de intres emotivos e benzoado polas bágoas de moitos dos presentes. Pero para min aínda houbo a emoción 
especial de coñecer a Clotilde, a filla de Tacholas. Calquera galego que, como é o meu caso, ame o teatro e coñeza a historia dos seus grandes homes e mulleres, terá que compartir comigo que a lembranza de Tacholas enche o corazón de señardade.
Do conmovedor do momento abonda con contar unha mínima anecdota. Cando comeza a falar Víctor Freixanes, un home da primeira fila interrómpeo pedindo que, no nome da prensa arxentina, fale en castelán e inmediatamente é acalado polo unánime apupo dos presentes que manifesta a inequívoca vontade de que o acto continúe a se desenvolver en galego, e fano entre os seus “vós”, “continuá en gallego”, “callate”, etc. Que tomen nota en Galicia os patufos desleigados que comenzan discursos a dicir que falaran en castelán porque no medio dos centos ou miles de ouvintes galegos, hai un que non entende o galego porque é de fóra.Foi un acto cheo de intres emotivos e benzoado polas bágoas de moitos dos presentes. Pero para min aínda houbo a emoción especial de coñecer a Clotilde, a filla de Tacholas. Calquera galego que, como é o meu caso, ame o teatro e coñeza a historia dos seus grandes homes e mulleres, terá que compartir comigo que a lembranza de Tacholas enche o corazón de señardade.En fin, esta é a crónica do meu segundo día en Bos Aires, un día que xa nunca esquecerei como non poderei arredar da miña lembranza todos estes ollos que estenden a súa mirada por enriba do mar para enxergar, no afastado horizonte, unha luz nacida do resplandor que que acende asaudade.
